Siyah Çocuk

Marie Uchytilová- Çocuk Savaş Kurbanları Anıtı- Lidice Museum Stredocesky, Çek Cumhuriyeti

Kafamın içinde sonsuz bir boşluk var

Dün elimi kaldırdım havaya ve saatlerce yukarıda kaldı elim, fark etmedim

Gözlerime geçmem gerek şimdi de

Ondan bahsetmek ne kadar sıkıcı

Gözlerim sağlam, kulaklarım, ellerim, burnum

Tamamlayamadığım bir pazılın parçaları

Hepsi ayrı uzuvlarmış da vücudumda, hepsinin ayrı ayrı beyinleri varmış gibi, 

Birbiriyle sidik yarıştıran

Hepsinden ayrı ayrı sesler duyuyorum

Lanet olası sesler

Bu seler bombalıyor beni

Her an her şeye yorum yapan sesler, kendini bi bok sanan sesler

Cenaze feryadı gibi bitmeyen, aynı tonda, korkunç.

Güldürün beni

Çocukların fıkralarına güleyim

Ya da fıkralara gülsün çocuklar

Aptal fıkralara gülsün.

Kafamın içinde karanlık var

Bu sesler susmalı, rüzgarın sesi bile ne kadar ağır

Hele o rüzgara, feryatlar karıştıysa yüzyıl da geçse de uğultusu dinmez.

Oyun oynasındı çocuklar

Hayali arkadaşları da kaçmış

Şimdi elleri havada, her an hazır kavgaya

Elleri havada kalmış çocukların

Habersiz, ağır mı ağır

İndirsen o değil

İndirmesen ölüm seni çağırır

Konuşsam içim hafifleyecek

Konuşmasam acının içinde kaybolacağım

Bir pazılın parçaları

Parça parça parçaları

Güldürseydik ya çocukları

Elleri havada asılıp kalmasaydı ya

Hani güzel masallar anlatsaydık

Mavilerden, pembelerden, sarılardan, beyazlardan alsaydık onları

Siyahlara bırakmasaydık.

*Küçücük yaşamlarında  bebeklerin, oyuncakların, kör ebelerin peşinden koşacakken acının peşine takılmış, çocukluklarını kaybetmiş bütün çocuklara. Uludere'de şeker bile yemeyen, Filistin'de oyun oynamayı bile unutan çocuklara...